***

Psyche uciekła z domu, gdy w ramiona
Wziął ją raz Amor, i dziś, jego żona,
Mieszka wśród bogów, lecz się z nimi nudzi,
Rwie do dzieciństwa, do swoich, do ludzi.
Dzfeń cały błąka się niema, ucieka,
Gdy męża ujrzy, i tylko gwiazd czeka,
By udać ciche spanie, bo skrzydlaty
Małżonek w szale wpada do komnaty…

Henryk Siemiradzki
“Amor i Psyche”, 1894
olej na płótnie, 51 x 33,7 cm,
Lwowska Galeria Sztuki, Lwów (link)

Francois-Edouard Picot (1786-1868)
Cupid fleeing the sleeping Psyche, 1817

Jacques-Louis David (1748-1825)
Cupid and Psyche, 1817

Antonio Canova (Italian)
Amor and Psyche
Oil on canvas, private collection (link)

***

Helios już górą, bogów tłum się roi
I Psyche idzie wzdłuż świętych podwoi,
Słuchając, czy jej jaki głos – nie zbudzi,
Nie powie: “wolnaś, powracaj do ludzi”.
Aż nie wstrzymana niczym, zapłakana,
Pada przed wielkie bogi na kolana
I tak przed nimi w rozpaczy się żali:
“Na toż – to moja piękność nie więdnąca,
Czyście mi na to nieśmiertelność dali,
Bym od miłości cierpiała bez końca?”
Ale się bogi śmieją, w jasny ranek
Od swoich ziemskich wracając kochanek… ( Górski Konstanty Maria “Amor i Psyche)